Przejdź do treści
Klub Górski PTTK Kielce

Jesteś tutaj

Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego

Czerwony

Główny Szlak Świętokrzyski (GSŚ) im. Edmunda Massalskiego: Gołoszyce – Kuźniaki, jak przystało na główne szlaki górskie jest koloru czerwonego. Rozpoczyna się (lub kończy, jak kto woli) na przystanku autobusowym w Gołoszycach (330 m n.p.m.).

Początkowo prowadzi dosyć ruchliwą drogą nr 74 Kielce – Opatów, aby po około 900 m skręcić w prawo w lipową aleję prowadzącą prosto do jodłowo-bukowego lasu porastającego Pasmo Jeleniowskie.

Na początku lipowej alei, po lewej stronie znajduje się tabliczka Jeleniowskiego Parku Krajobrazowego oraz kamień informacyjny Głównego Szlaku Świętokrzyskiego. Lipowa aleja liczy sobie bez mała kilometr i kończy się przy cmentarzu wojennym, na którym pochowano 299 żołnierzy poległych podczas I Wojny Światowej: 5 legionistów polskich, 69 żołnierzy rosyjskich oraz 225 żołnierzy austro-węgierskich.

Tuż za cmentarzem, przy kapliczce św. Huberta postawionej w 1998 roku przez myśliwych z Ostrowca szlak skręca w lewo i prowadzi skrajem lasu przez około 1.6km. Na końcu tego odcinka GSŚ skręca ostro w prawo przy biało-zielonym szlabanie Parku Krajobrazowego. Rozpoczyna się pierwsze ostrzejsze podejście, na dystansie 750m pokonujemy 85m różnicy poziomów. Na końcu podejścia w pobliżu wierzchołka  Truskolawskiej (448m n.p.m.) szlak skręca w lewo pod kątem 90 stopni i schodzi w dół do leśnej drogi prowadzącej dnem wąwozu (414 m n.p.m.) łączącej wsie leżące po południowej i północnej stronie Pasma Jeleniowskiego. Przechodzi przez drogę nie zmieniając kierunku, prowadzi w stronę Wesołówki (469 m n.p.m.). Trawersując jej wierzchołek od południowej strony i sprowadza nas na Przełęcz Karczmarka (410 m n.p.m.). Przez przełęcz prowadzi leśna droga łącząca Nieskurzów Stary z Witosławicami. Podobno na przełęczy stała kiedyś karczma i stąd jej nazwa. Szlak przecina drogę, rozpoczną się podejście na Szczytniak.

Od południowej strony mija Rezerwat Małe Gołoborze i wychodzi na zarośniętą leśną polanę. Następnie po wykonaniu dwu ostrych skrętów; pierwszy w prawo, drugi po około 100m  w lewo wprowadza nas na wierzchołek Szczytniaka (554 m n.p.m.). Tuż przed wierzchołkiem nieco z boku, po lewej stronie znajduje się krzyż z ufundowaną w 2012 roku tablica poświęcona żołnierzom Ponurego (mjr Jana Piwnika legendarnego dowódcy AK), którzy na Szczytniaku mieli jedno ze swoich obozowisk.

Przez Szczytniak prowadzi również czarny szlak turystyczny łączący Piórków z Nową Słupią.

Przed tablicą leśno-geologicznego rezerwatu Szczytniak GSŚ skręca w lewo, przez chwilę idzie płaskim usianym piaskowcowymi blokami grzbietem. Powoli ścieżka zmienia się w leśny dukt, rozpoczynamy zejście na Przełęcz Jeleniowską. Na skrzyżowaniach z innymi leśnym duktami szlak skręca najpierw ostro w prawo, a po chwili ostro w lewo i znowu w prawo. Wkracza na teren podmokły, leśne drogi którymi wędrujemy są rozjeżdżone, po deszczach zmieniają się w grzęzawisko. Na brzegu lasu szlak skręca w prawo, w szeroką leśną drogę łączącą Piórków z Jeleniowem. Po lewej stronie mija usianą polami Przełęcz Jeleniowską  (385 m n.p.m., 14km od początku GSŚ). Po 300m w najwyższym punkcie drogi (400 m n.p.m.) GSŚ skręca w lewo i zaraz potem w prawo. Rozpoczyna się podejście na Górę Jeleniowską, szlak prowadzi ostro pod górę do wypłaszczenia na którym skręca w lewo. Duktem wprowadza nas na wierzchołek Góry Jeleniowskiej (533 m n.p.m., 15.8km od początku szlaku). Mija wierzchołek, prowadzi przez rezerwat Góra Jeleniowska. Po minięciu tablicy rezerwatu skręca najpierw w lewo, a po chwili bardzo ostro w prawo. Wychodzi z lasu przed ma mami roztacza się panorama z Kobylą Górę za której wyłania się Łysiec ze Świętokrzyskim Klasztorem. GSŚ prowadzi  nas  przez niewielki wąwóz,

przekracza strumień i wkracza do Paprocic wsi założonej przez Bartosza Paprockiego, XVI-wiecznego autora herbarzu rycerstwa polskiego. Przechodzi przez drogę Łagów – Nowa Słupia, z lewej mija kościół za którym skręca w prawo (327 m n.p.m.).

Asfaltową drogą, ostro pod górę prowadzi do lasu porastającego Kobylą Górę. Na końcu wsi przy kamieniu na którym umieszczono informacje o szlaku skręca w lewo, a po chwili w prawo. Prowadzi rozjeżdżonymi leśnymi duktami, które po deszczu są bardzo śliskie i błotniste, na Kobylą Górę (391 m n.p.m.). W pobliżu wierzchołka napotyka szlak zielony prowadzący z Łagowa do Nowej Słupi. Po minięciu Kobylej Góry GSŚ schodzi w dół najpierw w miarę łagodnie, a po ostrym zakręcie w lewo bardzo ostro w kierunku potoku Słupianka (340 m n.p.m.). Po przekroczeniu strumienia kieruje się do wsi Trzcianka. Przechodzi przez bardzo ruchliwą drogę nr 753 Kielce – Nowa Słupia i wkracza do Świętokrzyskiego Parku Narodowego, a dokładnie mówiąc do rezerwatu ścisłego „Święty Krzyż”. W rezerwacie królują potężne buki i jodły. Wiele z pośród nich ma ponad 100 lat. Nie prowadzi się tu działalności gospodarczej, nie wykonuje się również żadnych prac leśnych.

No może za wyjątkiem porządkowania duktu, którym biegnie szlak. Wędrując tym odcinkiem możemy zaobserwować jak kiedyś wyglądały puszcze z powalonymi starymi drzewami porośniętymi mchem. Na granicy parku przy wiacie turystycznej szlak skręca w lewo a zaraz potem w prawo.

Początkowo w miarę łagodnie, a od drewnianego mostka dość ostro pnie się na Łysą Górę (594 m n.p.m.) nazywaną również Łyścem lub od nazwy klasztoru Św. Krzyżem.

Według Jana Długosza Klasztor Świętokrzyski ufundowany został przez Bolesława Chrobrego w roku 1006. Pochodząca prawdopodobnie z XIII wieku Kronika Wielkopolska przypisuje fundacje kościoła na Łyścu Bolesławowi Krzywoustemu. Sprowadził on w roku 1113 benedyktynów z Węgier, którzy prawdopodobnie przywieźli ze sobą relikwie Krzyża Świętego należące wcześniej do Św. Emeryka. Za sprawą relikwii opactwo benedyktyńskie na Łyścu stało się jednym z najważniejszych sanktuariów w Polsce. Do relikwii pielgrzymowali między innymi królowie polscy Władysław Jagiełło, Kazimierz Jagiellończyk, Zygmunt Stary, Zygmunt III Waza oraz Jan Kazimierz. W XIV wieku pojawiła się nazwa Świętego Krzyża, początkowo odnosiła się do opactwa potem do całej góry. W XV opactwo dwukrotnie płonęło zostało odbudowane dzięki wsparciu ze strony Kazimierza Jagiellończyka i kardynała Zbigniewa Oleśnickiego. Później opactwo na przestrzeni dziejów było kilkakrotnie niszczone i rabowane. Kościół pw. Trójcy Świętej i Krzyża Świętego został odbudowany po pożarze, który miał miejsce w roku 1777, odbudowa trwał od 1781 do 1806 roku. W kościele na szczególną uwagę zasługują pochodzące z przełomu XVIII i XIX w. obrazy polskiego malarza Franciszka Smuglewicza.  W roku 1819 nastąpiła kasacja zakonu. Relikwie przez pewien krótki czas przebywały w Nowej Słupi. W roku 1863 w murach klasztornych stacjonował generał Marian Langiewicz. W części budynków klasztornych w roku 1882 władze carskie urządziły więzienie. W pomieszczeniach tych więzienie funkcjonowało również w okresie międzywojennym, a w latach 1941  - 1942 Niemcy urządzili obóz jeńców radzieckich. Zginęło ich tu około 5 tysięcy. W roku 1936 część  budynków klasztornych zajęli zakonnicy misjonarze Oblaci Marii Niepokalanej, którzy aktualnie zarządzają klasztorem. Relikwie Krzyża Świętego przechowywane są w Kaplicy Oleśnickich wzniesionej w latach 1611-1620 przez Mikołaja Oleśnickiego. Na terenie klasztoru działa Muzeum Misyjne, a w kryptach spoczywa miedzy innymi Książe Jeremi Wiśniowiecki jeden z bohaterów sienkiewiczowskiego „Ogniem i mieczem”. W roku 2014 odbudowana i udostępniona dla turystów została wieża kościelna wysadzona w powietrze przez Austriaków sto lat wcześniej. Po dojściu do murów klasztornych, przy turystycznym drogowskazie skręca ostro w lewo. Spotykamy tu znaki szlaku niebieskiego prowadzącego ze Św. Krzyż do Kałkowa-Godowa. Na Łysej Górze szlak wchodzi na asfaltową drogę mija z prawej strony zbudowaną w latach 1962-1966 wieżę przekaźnika RTV oraz wejście na platformę widokową, usytuowaną nad największym w Górach Świętokrzyski rumowiskiem skalnym nazywanym Gołoborzem Kobendzy

(prof. Roman Kobendza polski botanik i dendrolog). Po około 2km opuszcza na chwilę Świętokrzyski Park Narodowy dochodzi do wsi Huta Szklana, która jest najwyżej położoną wsią Gór Świętokrzyskich (ok. 475 m n.p.m.).

Za karczmą o nazwie „Izba Dobrego Smaku” działającą przy zrekonstruowanej w 2011 roku Osadzie Średniowiecznej opuszcza asfaltową drogę, ostro skręca w prawo, kieruje się w stronę lasu.

Wraca do parku. Prowadzi jego brzegiem przez 5km, po drodze mijając kilka miejsc wypoczynkowych z podniszczonymi wiatami turystycznymi i ławeczkami.  Na 30km od początku GSŚ ponownie opuszcza granice parku, prowadzi nas  przez niewielki wąwóz, przekracza strumień i wkracza do wsi Podlesie. Przy przydrożnej kapliczce spotyka szlak niebieski prowadzący z Łagowa do kapliczki Św. Mikołaja. Dalej szlaki prowadzą razem najpierw asfaltową drogą do wsi Kakonin, potem leśnymi ścieżkami do kapliczki Św. Mikołaja.

W Kakoninie (400 m n.p.m.) przechodzi obok zabytkowej XIX-wiecznej wiejskiej chałupy na tyłach której znajdują się obiekty należące do „Izby Dobrego Smaku”. Za tymi zabudowaniami szlak wraca w granice parku. Skręca ostro w lewo i powoli wspina się w kierunku kapliczki Św. Mikołaja usytuowanej na przełęczy o tej samej nazwie (535 m n.p.m.).

Pierwsza kapliczka została tu wzniesiona w roku 1876.  Św. Mikołaj był uważany za obrońcę przed dzikimi zwierzętami np. wilkami, opiekował się podróżnymi wędrującymi niebezpiecznymi ścieżkami w tym przypadku z Kakonina do Woli Szczygiełkowej. Obecna kapliczka została wzniesiona w roku 1996 na miejscu wcześniejszej, która spłonęła. Za kapliczką szlak skręca w lewo i prowadzi prosto na Łysicę (612 m n.p.m.) najwyższy szczyt Gór Świętokrzyskich. Po drodze trawersuje Agatę (608 m n.p.m.) bliźniaczy szczyt Łysicy.

Na Łysicy znajduje się kilka ławeczek, turystyczny drogowskaz oraz nowy ustawiony 12 listopada 2016 krzyż. Pierwszy krzyż w tym miejscu ustawiono w roku 1930. Na zejściu ze szczytu po lewej stronie mijamy słynne gołoborze czyli miejsce „gołe od boru”, rumowisko skalne powstałe w wyniku zamarzania wody w szczelinach skalnych prowadzącego do ich rozpadu.

Według jednej z legend kamienie z gołoborza służyły czarownicom za stołki podczas sabatów, które odbywały się na Łysicy w noc świętojańską. W połowie drogi z Łysicy do Św. Katarzyny przy wiacie turystycznej szlak skręca w prawo. Schodzi zabezpieczoną poręczami , szeroką ścieżką, mija wystawioną w XIX wieku drewnianą kapliczkę Św. Franciszka i obudowane źródełko,

z którego woda uważana jest przez miejscową ludność za lecznicą, ponoć pomaga na choroby oczu. Mija pomnik Żeromskiego i wychodzi ze Świętokrzyskiego Parku Narodowego, opuszcza obszar ochrony ścisłej „Łysica”. Za bramą parku skręca w lewo, wkracza do Św. Katarzyny (360 m n.p.m.), spotyka szlak niebieski prowadzący z Wąchocka do Cedzyny. Z prawej strony mija zabudowania  klasztorne sióstr bernardynek z lewej, usytuowaną w pobliżu skrzyżowania z drogą nr. 752 Kielce – Bodzentyn, wzniesiona na początku XIX w kapliczkę cmentarną, na tynkach której w roku 1882 Stefan Żeromski oraz jego szkolny kolega Janek Stróżecki wyryli swoje podpisy. 

Według legend na terenach, na których leży obecnie wieś o nazwie Święta Katarzyna funkcjonowała kiedyś osada pogańska. W średniowieczu budowali tu swoje eremy pustelnicy. Podobno jeden z nich o imieniu Wacławek, rycerz króla Władysława Jagiełły, uczestnik wypraw krzyżowych w roku 1399 ufundował mały drewniany kościółek któremu podarował pochodzącą prawdopodobnie z Afryki figurkę Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej wykonaną z drzewa cedrowego. Około roku 1478 przy kościele osiedli bernardyni. W latach 1815-1817 bernardyni ustąpili miejsca bernardynkom, które przeniosły się tu po tym jak ich klasztor w Drzewicy spłonął. Na przestrzeni wieków klasztor w Św. Katarzynie również wielokrotnie płonął, a obecna figurka św. Katarzyny jest prawdopodobnie kopią figury zaginionej w jednym z tych pożarów.

W roku 1910 powstało w Św. Katarzynie pierwsze w Górach Świętokrzyskich schronisko turystyczne. Założycielem schroniska był Aleksander Janowski, współtwórca Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Schronisko mieściło się w budynku, który istnieje do dziś przy ul. Kieleckiej 24.

Po dojściu do drogi nr. 752 szlak skręca w lewo mija z prawej strony powstały w 1957 roku Ośrodek Wypoczynkowy „Jodełka”. Powoli w raz z drogą pnie się do góry do wsi Krajno Pierwsze. Po lewej stronie mija postawiony w roku 1962 pomnik poświęcony Partyzantom Ziemi Kieleckiej, po prawej pochodzącą prawdopodobnie z XIX w kapliczkę pod wezwaniem Jezusa Miłosiernego. Kapliczka została odrestaurowana w roku 2015. Z prawej strony roztaczają się wspaniałe widoki na Dolinę Wilkowską z otaczającymi je Pasmami: Klonowskim, Masłowskim i Łysogórskim. Na wzniesieniu szlak opuszcza drogę nr. 752 skręca prawo do Krajna Pierwszego. Mija górną stację wyciągu narciarskiego „Sabat” oraz  sklep spożywczy. Za sklepem prowadzi dalej prosto, opuszcza drogę asfaltową idzie wzdłuż pól na których uprawiane są truskawki, kieruje się na górę Wymyśloną. Na skraju lasu skręca ostro w lewo, wchodzi na szczyt Wymyślonej (415 m n.p.m.).

Na szczycie skręca w prawo, prowadzi najpierw wśród wychodni skalnych z kambryjskiego piaskowca kwarcytowego, potem przez lasek z którego wychodzi na otwartą przestrzeń stanowiącą ugór dokładnie na wprost Radostowej „góry domowej” Stefana Żeromskiego. Schodzi dosyć ostro w dół do polnej drogi łączącej Krajno-Zagórze z Bęczkowem (350 m n.p.m.). Od drogi pnie się stromo pod górę powoli zarastającym drzewami ugorem, który kiedyś miał być stokiem narciarskim. Na skraju lasu znajduje się punkt widokowy z którego można obserwować Pasma Łysogórskie i Klonowskie oraz wiata turystyczna. Za wiatą szlak wchodzi w las i pochwali dociera do szczytu Radostowej (451 m n.p.m.). Na szczycie znajdują się resztki punktu triangulacyjnego. Ze szczytu szlak schodzi w dół krętą ścieżką, mija śródleśną polanę, wkracza na śliską leśną drogę o glinianym podłożu która prowadzi go do przełomu Lubrzanki. Nad Lubrzanką ponownie spotyka szlak niebieski prowadzący z Wąchocka do Cedzyny. Wspólnie przechodzą przez mostek do dość ruchliwej drogi z Cedzyny do Św. Katarzyny skręcają w lewo w kierunku Cedzyny. Po ok. 400 m szlak czerwony opuszcza drogę i szlak niebieski, skręca w prawo. Rozpoczyna się dosyć ostre podejście na Dąbrówkę.

Na początku brak jest wyraźnej ścieżki, szlak wije się pomiędzy drzewami dochodzi do leśnej drogi i skręca w lewo, podejście robi się coraz łagodniejsze aż w końcu całkowicie się wypłaszcza. Szlak trawersuje szczyt Dąbrówki (441 m n.p.m.) mija przydrożne drzewo, na którym umieszczono kapliczkę z obrazkiem Matki Boskiej. Przechodzi przez śródleśne łąki lekko opadając w dół. Na skraju lasu ostro skręca w prawo i powoli pnie się do góry. Po kilkuset metrach skręca w lewo i wychodzi na łąkę. Na końcu które znajduje się wychodnia skalna zwana „Diabelskim Kamieniem”.

Według legendy to głaz przy pomocy którego diabły chciały zniszczyć klasztor na Świętym Krzyżu. Nie zdążyły tego zrobić z powodu koguta, który zapiał w pobliskich Mąchocicach. Na głazie widoczne są jeszcze do dziś ślady czarcich pazurów (w rzeczywistości są to rysy tektoniczne).  Przy kamieniu szlak skręca w lewo przedziera się przez zarośla, aby po kilometrze wyjść na łąkę z metalową platformą widokową. Z platformy roztacza się widok na Pasmo Klonowskie na północy oraz Dolinę Kielecko-Łagowską na południu. Tuż przed grzbietem Klonówki (473 m n.p.m.), przy platformie widokowej szlak skręca najpierw w prawo, a po kilkudziesięciu metrach w lewo w polną drogę, która dochodzi do Masłowa Pierwszego. Drogą dojazdową (ul. Północna) dochodzi do ul. księdza Józefa Marszałka, skręca w lewo schodzi w dół w kierunku centrum Masłowa, dość szybko tracąc na wysokości. Prowadzi przez kilka kilometrów chodnikami i drogami asfaltowymi.

Przy kościele  pw. Przemienienia Pańskiego nagle skręca w prawo schodzi dalej w dół do ul. Spacerowej (300 m n.p.m.). Skręca w lewo, przez kilkaset metrów idzie wzdłuż ul. Spacerowej po czym skręca w prawo w ul. Modrzewiową, którą opuszcza po około stu metrach, skręca w prawo, w polną drogę prowadzącą przez pola i łąki w stronę Domaniówki. Dochodzi do kamienistej drogi z drzewami i krzakami porastającymi jej brzegi. Wchodzi do lasu, droga staje się szeroka i łagodnym podejściem wprowadza szlak na Domaniówkę (418 m n.p.m.). Na zejściu z Domaniówki grunt jest zazwyczaj podmokły i grząski, rozjeżdżony przez motocykle. Szlak mija zabudowania wsi Dąbrowa, przy których skręca w lewo zagłębia się w las i od wschodniej strony trawersuje zbocza Białej Góry prowadzi podmokłą, poprzecinaną korzeniami ścieżką do zabudowań stacji wodociągowej Dąbrowa Koszarka. Dochodzi do szosy, skręca w lewo w kierunku dwupasmowej drogi nr 73 Kielce – Wiśniówka, Przechodzi przez dwupasmówkę na wysokości przejścia dla pieszych po czym skręca w prawo. Przez 600 m prowadzi drogą techniczną, za ekranami dźwiękochłonnymi następnie skręca w lewo, przekracza Silnicę, mającą swe źródło na południowo-wschodnim stoku Sosnowicy. Rozpoczyna się podejście na Krzemionkę (389m n.p.m.). Szlak prowadzi podmokłymi leśnymi duktami, przechodzi kładką dla zwierząt ponad drogą ekspresową S7 i wychodzi na utwardzony plac parkingowy w pobliżu szczytu Krzemionki, skręca w prawo i przez bez mała 1.5km prowadzi wzdłuż drogi Kielce – Zagnańsk.

Przy pomniku upamiętniający formowanie się w 1944r, w Zagnańsku-Siodłach czwartego pułku piechoty Legionów Armii Krajowej skręca w lewo i po 200m zdobywa szczyt Sosnowicy (413 m n.p.m.). Następnie powoli schodzi w dół, przechodzi obok turystycznego miejsca odpoczynkowego z ławeczkami i kręgiem ogniskowym i przez podmokły teren prowadzi do technicznej drogi używanej przez leśników. Biegnie wzdłuż tej drogi, po 2km osiąga wieś Tumlin Węgle. Rozpoczyna się 1.5km odcinek asfaltu, po minięciu przejazdu kolejowego na trasie Kielce – Skarżysko-Kamienna szlak wspina się pod górę w kierunku ufundowanego w roku 1599 przez biskupa krakowskiego Jerzego Radziwiłła kościoła parafialny pw. św. Stanisława. Kościół, który został oblicowany płytami z czerwonego piaskowca tumlińskiego w roku 1986 posiada barokowy wystrój wnętrza. Za kościołem szlak skręca najpierw w lewo, a po przekroczeniu dosyć ruchliwej ul. Tumlińskiej w prawo. Podchodzi na Górę Grodową (396 m n.p.m.) z utworzonym 1994 roku rezerwatem „Kamienne Kręgi” na szczycie. Przed wiekami było to miejsce kultu pogańskiego. Słowianie z plemienia Wiślan wybudowali wokół szczytu trzy kamienne kręgi kultowe, dziś mało widoczne  Według tradycji w XIII wieku na szczycie stał gród obronny, w którym miejscowa ludność chroniła się przed Turkami. Podczas potopu szwedzkiego kamienne kręgi służyły jako umocnienia obronne.

W roku 1850, w centrum Kamiennych Kręgów zbudowano kapliczkę pw. Przemienienia Pańskiego w miejscu wcześniejszej drewnianej, którą wybudowano w setną rocznicę odparcia Szwedów. Obok szczytu, po jego północnej stronie znajduje się do dziś działający kamieniołom. Szlak mija kapliczkę, prowadzi wzdłuż kamieniołomu po czym zagłębia się w las po kilkuset metrach skręca w lewo i schodzi dosyć ostro w dół skręca w prawo i wprowadza nas do wsi Tumlin-Podgród. Przechodzi przez drogę a następnie prowadzi wzdłuż zabudowań w stronę lasu. Na skraju lasu skręca najpierw w lewo, a po 400m w prawo. Rozpoczyna się jedno z ostrzejszych podejść na GSŚ na dystansie około 200m jest tu 70m przewyższenia. Na szczycie Wykieńskiej Góry (401 m n.p.m.) skręca w lewo i przez obniżenie terenu prowadzi na Górę Kamień (399 m n.p.m.). Na południowy-zachód od szczytu, w części grzbietowej góry znajduje się odsłonięcie geologiczne, zgrupowanie wychodni piaskowcowych o wysokości 5m i długości 15m  „Piekło Miedzianogórskie” lub inna nazwa „Piekło Kamień”. Szlak prowadzi w dół do wsi Ciosowa, przechodzi przez bardzo ruchliwą drogę krajową nr 74 Kielce – Piotrków. Prowadzi przez chwilę wzdłuż tej drogi po czym skręca w lewo, mija w pewnej odległości znajdujący się na skraju lasu pomnik upamiętniający Zbigniewa Kruszelnickiego „Wilka” dowódcy oddziału AK i dwu partyzantów z jego oddziału poległych podczas próby zdobycia niemieckiego samochodu w czerwcu 1944r. Po 400m szlak opuszcza asfalt i skręca w prawo do nieczynnego kamieniołomu, który obecnie jest pomnikiem przyrody nieżywionej.

Mija kamieniołom i wprowadza nas na Ciosową Górę (366 m n.p.m.). Kluczy schodząc w dół wraca do wsi Ciosowa i na skrzyżowaniu dróg skręca w prawo w kierunku Porzecza. Rozpoczyna się pięciokilometrowy odcinek asfaltu doprowadzający nas niemal do samego szczytu Baraniej Góry. Szlak prowadzi przez most na Bobrzy, obok szkoły skręca w prawo, przez 800m prowadzi przez Porzecze po czym na skrzyżowaniu skręca w lewo do wsi Pępice i po kolejnych 700m znowu w lewo. Rozpoczyna się podejście na Baranią Górę (427 m n.p.m.). Kilkadziesiąt metrów za szczytem Baraniej Góry GSŚ spotyka początek czarnego szlaku prowadzącego do Oblęgorka. Schodzi jeszcze trochę w dół po czym skręca w lewo i po kilkuset metrach wkracza do wsi Widoma, po osiągnięciu drogi asfaltowej skręca najpierw w prawo, a po 200m w lewo prowadzi w kierunku lasu. Wchodzi na szczyt Góry Siniewskiej (449 m n.p.m.) najwyższego wzniesienia Pasma Oblęgorskiego.

Na szczycie skręca w lewo, prowadzi w dół do Huty Oblęgorskiej Górnej, tu przy postawionym w 2013 roku tarasie widokowym skręca ostro w prawo, przechodzi obok kilku zabudowań po czym zagłębia się ponownie w las, z którego ponownie wychodzi po 3km i 500 metrach. Przecina drogę Hucisko – Zaskale, kieruje się w stronę Perzowej Góry. Na granicy lasu skręca najpierw w lewo, potem w prawo i po chwili ponownie w prawo. Wchodzi na Perzową Górę (396 m n.p.m.).

Znajdują się tu wychodnie z czerwonego piaskowca, które tuż przed szczytem tworzą skalną ścianę. W ścianie tej, w niewielkiej sztucznie powiększonej jaskini szczelinowej znajduje się kapliczka św. Rozalii. Zgodnie z miejscową tradycją kapliczka istniała już tu w czasach Kazimierza Wielkiego. Wewnątrz kapliczki znajduje się obrazek przedstawiający św. Rozalię, patronkę ciężko chorych, która ostatnie kilkanaście lat życia spędziła w grocie pod Palermo. Na skale ponad kapliczką znajduje się Krzyż ustawiony w latach trzydziestych XX wieku. Szlak wchodzi szczeliną pomiędzy blokami skalnymi obok kapliczki na wierzchołek Perzowej Góry. Biegnie grzbietem wśród Wychodni skalny po czym skręca w lewo i ostro schodzi w dół. Na dole skręca w prawo mija kapliczkę i samotne gospodarstwo i łukiem w lewo wchodzi na Kuźniacką Górę (365 m n.p.m.). W pobliżu szczytu porozrzucane są skałki z czerwonego piaskowca tworzące niewielkie rumowiska skalne. Na szczycie szlak skręca w prawo i łagodnie schodzi do wsi Kuźniaki, gdzie w pobliżu ruin pochodzącego z I połowy XIX wieku wielkiego pieca hutniczego jest jego koniec.

Według ostatnich pomiarów Główny Szlak Świętokrzyski liczy sobie 92km przy 2600 m przewyższenia.   

Uwaga: W połowie 2017 roku przebieg GSŚ w Masłowie został zmieniony. Aktualnie po minięciu kościoła pw. Przemienienia Pańskiego i zejściu do ul. Spacerowej szlak skręca w prawo, biegnie drogą asfaltową do granicy lasu po czym skręca w lewo, w gruntową drogę. Skrajem lasu, wspinając się lekko pod górę dochodzi do starego szlaku. Po korekcie długość Głównego Szlaku Świętokrzyskiego wzrosła do 93.2km.

Zbyszek Borowiec

Przebieg

0,0 km
Gołoszyce PKS
4,3 km
Truskolaska
7,5 km
Góra Wesołówka
8,3 km
Przełęcz Karczmarka
11,2 km
Góra Szczytniak
14,0 km
Przełęcz Jeleniowska
15,8 km
Góra Jeleniowska
18,0 km
Paprocice
19,5 km
Kobyla Góra
20,0 km
Potok Słupianka
22,8 km
Święty Krzyż (Łysa Góra)
25,2 km
Przełęcz Hucka
30,7 km
Podlesie
32,0 km
Kakonin
33,5 km
Przełęcz świętego Mikołaja
36,5 km
Łysica
38,5 km
Święta Katarzyna
43,0 km
Góra Wymyślona
44,5 km
Góra Radostowa
45,8 km
Przełom Lubrzanki
49,5 km
Góra Klonówka
51,5 km
Masłów Pierwszy
55,4 km
Góra Domaniówka
57,7 km
Dąbrowa
61,2 km
Góra Krzemionka
62,7 km
Gora Sosnowica
68,0 km
Tumlin Węgle
68,7 km
Góra Grodowa
72,0 km
Góra Wykieńska
73,2 km
Góra Kamień Miedzianogórski
75,2 km
Góra Ciosowa
76,9 km
Porzecze
81,8 km
Barania Góra
83,2 km
Widoma
84,2 km
Siniewska Góra
90,2 km
Góra Perzowa
91,7 km
Kuźniacka Góra
93,2 km
Kuźniaki

Kalendarz imprez

pon.
wt.
śr.
czw.
pt.
sob.
ndz.
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
Grudzień 2018
 

Stronę aktualnie przegląda 1 osoba